Keerzijde

Ik heb gelopen in verlaten streken
waar niemand ooit een treffend uitzicht had
op losse grond, er dwaalt een kronkelpad
omringd door bergen. Muggen. Bleke beken.

Angstvallig heb ik schimmen nagekeken
in wodanseiken en gevallen blad
op duivels lot. De houten stad -ik bad-
is naamloos voor de mensheid uitgeweken.

Geheimen liggen blootgelegd in dagen
waarin ik stom, benepen in mijn mond,
de munt proef, die ik op de platte pont
in uitgeput verzet heb meegedragen.

Toen ik de Elyzeese velden vond
werd mij voorgoed mijn vrijheid afgeslagen.

Amersfoirde [1259 - 2009]

Van Haarlem












In het Duytchse dorpje Amersfoort
hangen de tuinen van Babylon.

Hoe allodiaal kan een leenland zijn
als de nacht begint
of eindigt in een Koppelpoort.

Waar garnizoenen voortgedreven
muurhuisden zit ik, eet
een patatje 'Kanon & Kogel'.

De ochtend zal me vinden
aan de rand van het oppidum
in deze stad met ballen.

Zeven honderd vijftig jaar.
De stoel heeft poten aan de grond.

Onthou

we sloegen paradijzen van de hand
en paradeerden rond de woeste baren
omdat wij nog maar pas gestorven waren
oprecht verdriet hield vele jaren stand

maar nu de doden in dit vreemde land
naargeestig wijzen en ontstemd gebaren,
opdat ook wij op tijd - mijn god - ervaren
hoe sterven gaat aan gene hemelkant

wij weten: dromen kwamen uit op dagen
waarin de stilte vanzelfsprekend scheen
en waar geen tijd of taal ons kon behagen
was altijd wel een bloem of edelsteen

Onthou - en stel gerust je lieve vragen
ik kan niet langer om ons afscheid heen

---

Klik hier voor de website van Dichtslamrap.
Dit gedicht staat in de bundel van 2009.

---

Halfstok

Henri Matisse















ik ben een mens, achterlijk en idioot, vol
overtuiging. doodgaan valt wel mee.

sterven doe ik in de ochtend, wanneer de
rook is opgetrokken en ik broos nog kijken kan.

geef me je borst, komop, schurk aan
verteer mijn ogen, ik heb je voorgelogen.

maar, als je me begraven hebt in die
kuil onder de te platte wereld

daar waar het huis van je ma en pa nog
slechts een baksteen is

verbleek dan niet onder witte lakens
als ik te lief klink.


---

Zie ook: De Contrabas en klik hier voor de MP3-versie door Peter de Groot.

---

Tussen Maas en Rijn

Stilstaan en zien
hoe het bloeden van de aarde
in elkaar beweegt

hier voor Romeinen uit
Eburonen
liggen schedels in hun element

waar helmgras in dit slagveld schiet
rijzen mossen in de heide
dwarrelen eigenwijze meisjes naar zuigend moeras

de Rode Beek waarop nu de honden schaatsen
is waakzaam dwalend droef
het water heeft inmiddels ruggengraat
en deelt het ijzer uit

---

Klik hier voor 'Tussen Maas en Rijn' op de Poëzie-Leestafel.

---

Geen ander ander mens

Aan het eind van de straat
staat een boom
een boom met bloemen
roze bloesem
hij stond er nooit
nooit eerder
stond er aan het eind
van de straat een boom

er komt geen man om de hoek
geen kind
geen ander mens
geen ander ander mens
die het beeld beweegt
er komt geen man om de hoek
geen zuchtje kind
niet in deze straat

het is stil rondom de boom
die de tijd
aan bloesem gunt
roze bloemen draagt
er komt geen man om de hoek
die het beeld beweegt
geen kind
of enig ander mens

er staat een boom
hij was er nooit
nooit eerder was er een boom
in de tijd
aan het eind van de straat
geen man om de hoek
geen kind
geen ander mens
geen ander ander mens

---

Zie ook: hier en hier.

---

Een sloot rode doekjes

Voor wie er zeker van is dat darmen tegen
het vallen van de avond liggen
steek je hand op, ik zal hakken.

Laten we rode doekjes aan je navel
binden, het is geen hobby maar samen
pruts ik graag.

Wil ik vensters verven in een onbestemde
kleur. Tegen de nacht trekken ooievaars
over land. Ik wil ze vangen in het licht.

Nee, ik maak geen woorden vuil. Praat enkel
tegen koffiedrab en avondeten ligt
gebakken in de maag. Onverdraagzaam.

---

Klik hier voor 'Een sloot rode doekjes' in Opspraak.

---

Voorbij de landerijen, de nevels en het gesticht

I

ik ben niet méér dan het vergaan
van een halve eeuw aan mens
en wat ben jij mijn liefste

wat ben jij
behalve die vreemde mens
die niet méér is
dan wat witte botten voor het kraaien

een schild
niet meer dan een hollander
op bordpapier

een stem aan gort


II

zo mijn moeder mij baarde
begeerde
hou jij mij vast
voorbij de landerijen de nevel en het gesticht

ik heb je niet meer beloofd
dan je hebt ontvangen

hier in dit huis
heb ik enkels vastgebonden
broze handen gestoken in druipende zijde
ver van de stad
waarin ik een bakfiets en wat kranten had

ik verzorgde bloemen
alsof zij moesten herstellen van een zomergriep


III

wat we eerst zagen of roken
verdraagt ons niet meer

de dingen legen, álle dingen
zij vervuilen niets, versmaden niets

zij vervelen zichzelf

zo sterven wij
een eigen omstandigheid

Mon dieu

De godgeklaagde
neemt de bijbel op
een déjà vu
wrijft hij zilver

"Erfstukken" prevelt hij

"mijn tête-à-tête
met de waarheid
is slechts
een kwestie van tijd
tussen alle stof in"

hij klopt
het muffe zweet
strijkt ezelsoren

"spijt deugt niet
ze komt altijd te laat"

de traptreden kraken
als onder het gewicht
van zonde


---

Klik hier voor 'Mon dieu' in Meander.

---

AJQ

Het hoofd lijkt overvol en in gedachte
mijn mond schroeit schrijnend in een ak'lig beeld.
Een maand geleden heeft men mij gemaild
bericht - en ik was langer niet bij machte

iets zinnigers te doen dan levens tellen
die dood nu als lief in mijn ogen staan.
Ik weet niet veel - tja - maar ik weet voortaan
dat ik mij langer niet zal laten kwellen.

"Ik hou van jou" zijn woorden, niets dan woorden.
Je neemt ze op en legt ze af. Maar toen -
het was het ongezegde dat mij stoorde.

Daarom zeg ik bedeesd, nog voor het denken,
zeg ik, dat ik van jou gehouden heb
nog voor ik zoek naar iets, dat rijmt op niets.