Tegen de gewoonte in slaat zij dicht
haalt verhalen uit regels die niemand kent.

Zou de rivier altijd zo hoog hebben
gestaan dat in het landschap ogen verdrinken.

Hoe lang nog voordat zij buiten oevers treedt
in ons verdwijnt?

Zij is waar ik was, waar rotsvast stand hield
in het land dat onbegonnen schaduw maakt.

Wie is deze vrouw die takken draagt
die ik zou moeten kennen.

Zij spreekt mij aan
trekt water aan.

Archief-gedichten [Sittard-Geleen-Born]

27-05-2016

Lilian Caessens is sinds een week de nieuwe stadsdichter van Sittard-Geleen, en volgt daarmee Rouke van der Hoek op. De 20-jarige Julie Droeghaag is de eerste ‘jonge stadsdichter’ in de gemeente. In de krant van zaterdag 4 juni een kort interview met beiden. Hier alvast een poëtisch voorproefje van de stadsdichters hand.

[Born]

Aan de Maas

Hier, onderbreekt een dunne dame ben ik
gehecht geraakt, hier op deze bank
die rond de boom Kaapse viooltjes draagt.

En nu sta ik hier - al eeuwen stil
bij het stilstaan om het stilstaan sta ik
zie hoe ik tracht stil te staan.

De jaren zijn zo krom geworden, zo grijs
de maan, maar telkens als de boom groen ziet
versta ik weer, hoor ik opnieuw de fluister.

Geen idee hoe vaak u hier, of dat u hier al
kwam of nog komen zal, maar zo te zien
staat u hier nog lang.

Uw handen beven niet zoals de mijne,
die als late sneeuw nu zijn.
Licht gedragen geeft ouderdom.

Ziet u daar dat paard, zie,
ik zie het nog geboren worden, toen mijn man
'God hebbe zijn ziel' de melk haalde.

Litteken

Snijden
ik kan ook snijden
het verlies stelpt zich vanzelf
geef me een krik
lijm ik de veren
ooit kan ik vliegen
immuun voor de hel
richting lijf
en wat rest

Praten met sneeuw

Het is alsof ik hier altijd al was
nog voordat ik van weten wist.

Het landschap met haar blauwe ogen
haar witte neus en dito mond

stelt zich sceptisch voor mij op

alsof het van weten weet.

Praten met sneeuw.

Nog even en Gods woord
is niet meer te betalen.

Met het oog op Sittard

toen ik hijgend
de tiende borst
omging

op water liep
bukte en dronk
kwam dorst opzetten

beekje leger
dan het zand

achter ogen
drong
vooruitzicht

tussen velden
fluit en kriek
als was ik laatst

uit mij is die nacht
een vogel ontstaan

ik keilde stenen
floot huid van vingers
probeerde

Toch maar eens naar Friesland gaan

Ze hebben daar water waarin je je naam kunt schrijven
hans-en-grietje-huizen die met de tijd zijn meegegaan
ze hebben daar grond waarin je leuk begraven kan
en kisten die je laten lachen

het heden is er een vergezicht
vroeger is drie jaar geleden

ik zie de wind al geestig van de wadden waaien
en in gedachte maak ik
van tien vissen een school

In de tussentijd

hangen we aan elkaars lippen, genieten van de dag
die dwaze woorden brengen zal en meer nog, meer
jij en ik en jij een lik van roomijs en vanillevla of
misschien wel helemaal niets en zwijgen we

terwijl we verandering ondergaan zullen wij weten
wat nooit veranderen zal. zeker zijn dat we, jonger nu,
ons verbazen, zonder schroom bellen blazen
van vingertoppen en zingen op blote voeten.

omdat we, gewoon als we waren aan gewone dingen,
begrijpen, dat jij en ik als rode wijn in antieke vaten,
uit verveling wakker lagen.

misschien, terwijl we de hemel opentrekken en verzen
in ons hoofd stileren, was alles dat alles was niet meer
dan wachten op vandaag.

Parijs en hoe

misschien loopt hij wel op de champs elysées
waar ik ooit een asterix & obelix kocht, beziet
hij de oude gevels de mansardedaken vlak
voor het rusten het bidden in de sacré-coeur

verdwaalt hij in het charles de gaulle - étoile
kan hij zich niet vinden in félice of frédérique
dineert; eet een kalfsmedaillon met chorizo-
room, overpeinst het 'deo erexit voltaire'

misschien ook bewondert hij het sneewerk
in de leeskamer van hôtel de lamoignon of
zit hij op een rijk illusoir toilet, bedenkt
dat mijn badkamerdeur eigenlijk zo ver niet is



-

http://www.decontrabas.com/de_contrabas/parijs-en-hoe.html