Geslotenheid

Die dag werd ze ongesteld
de fijne heren
hadden het haar zacht verteld

ze hebben het haar afgeleerd
het draaien in haar rokje
de bloemen rond haar navel

het werd grijs en broek
en heel wat jaren
bleven rozen zoek

ze keken in haar
dat was al langer

Het zal wel winderig zijn boven Amsterdam

vroeger hebben mijn ouders tien jaar hier gewoond
toen werd hun huis verkocht en ging ik in het hoekje zitten

ik droeg het opgeheven hoofd nog lang
verloor ogen in mijn biotoop

vader lag die dag in Californië
met een vis in zijn buik

het was winderig boven Amsterdam

Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam

Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam:
gering geluk, een paar ontblote woorden,
een kist, wat lijken, reeds vergane oorden.
Ik schilder graag, ik weet het en ik schaam

mij diep, maar ja, ik wil een lege maag
en vleugels om in roze inkt te dopen,
mijn lippen vol van lief uit Hindeloopen,
op voet van oorlog met een sarcofaag.

Dus werp ik mij op tot een eendagsvlieg,
een kladderaar en ach: ‘Ich liebe mich’.
Vandaar ontspoor ik aan de luie aarde,

vergaar mijn wormen, grond en wat verjaarde.
Een glimlach die ik in een kwab bewaarde;
die van de doden niets dan goeds en wieg.

Will you marry me?

xx love xxxx------------xxxx love xx
love you xxxxx---------xxxxxx love you
i love love xxxxx------xxxxx love my love
i love you you xxxx---xxxxxx you my love
you love love i love xxxxxxxxxxxx my love
you i do love you xxxxx love you love love
you i love you xxxxxxxxxxx you i love you
you do you you xxxxxx love you love you
you love i love you xxx do love you you
love love love xxxxxxxxxx i love you
love love you xxxxx love love love
my love xxxxxxxxxx i love you
i love you xxxx do my love
my lovexxxxx love you
i do love xxxx love
i do xx love
you
x

Wil je met mij trouwen?

xx lief xxxx------------xxxxx lief xx
jou lief xxxxxx---------xxxxxx mijn lief
ik heb lief xxxxxx------xxxxx lief mijn lief
ik heb jou lief xxxxx---xxxxxx jou mijn lief
mijn lief ik heb je lief xxxxxxxxxx mijn lief
ik heb jou lief ik xxxxxx heb je lief mijn lief
ik heb lief ik heb xxxxxxxx jou lief mijn lief
ik heb je lief xxxxxxxxxxxxx ik heb je lief
mijn lief ik heb lief xxxxxxx jou mijn lief
ik heb je lief xxxxxxxxxx ik heb je lief
ik heb jou lief xxxxxxx jou mijn lief
mijn lief xxxxxxxxxx ik heb lief
ik heb je lief xxxx mijn lief
mijn lief xxxxx jou lief
ik heb xxxxx lief
ik x heb je
lief
x

Gladiolen in Geleen

De zomer gunde het kale land
bakken regen één gladiool
en quasi-bewonderende blikken
van het familiebezoek
honderdtwintig bollen op de kop geplant
en wij keken toe

moeder met haar lief gezicht
deed haar best te prijzen te slikken
tilde de mattenklopper van de spijker
en hield de sprekende ogen straf
wij doken gedrieën achter het kolenhok
zaten er ons het roetzwart te lachen

diezelfde avond trommelden we
op het hekwerk keken naar de pauken,
de bekkens de kleppers het naslagwerk
op het plein van de kleuterschool
waar de harmonie zichzelf herhaalde
op het trefbalveld

in de wei achter het huis speurden we
naar klavervier hingen in prikkeldraad
plukten boterbloemen klaprozen
hét veldboeket voor papa
dachten aan die éne gladiool
en nooit hielden we meer

Om dit alles

ben ik niet van gisteren, ben ik mijn tijd ver vooruit
al woon ik in Limburg, ik ben geen Limburger
al woon ik in Nederland, ik ben geen Nederlander
ik woon in bossen. ik ben een naarling
een jaarring, een ouderling en een jongeling.

ik leef al vijfhonderd jaar alleen.

In conclaaf met de dood

Aan alle water komt een einde
nu in uw oog de zon op gaat
ooit kwam het noorderlicht van heinde
verre stond een kind paraat

het bracht u stenen op teneinde
een muur te bouwen in een straat
die rond uw hart de dichtstbijzijnde
bloedbaan van haar klop ontslaat


..........er is geen sprake van een tij
...............dat anders dan de vloed beveelt
....................het afgaand water zij aan zij
.........................weet wanneer het zwijgen breekt


geen kind vermag het om te spelen
met poppen en een handgranaat
of moest het om een brood te stelen

de kogel krijgen voor verraad
aan haren trekken om het helen
zoals ook u het water laat


II


Wat we niet willen zien, zien we
ook morgen niet al blijft het licht
met vlagen voor wat stiller te
dragen is of is gezwicht

het geeft niet dat u weende, ge
als zaden waaide in het zicht
van god en grond of wat aan de
knieën werd heringericht


..........u kleeft aan mij als wilt u mij
..............iets zeggen zonder dat u spreekt
....................er schuilt een schim van zee in wij
.........................ik verga als u verbleekt


ik zie bij u eenzelfde kwelling
gezien het oog dat niet meer ziet
soms is het zout de laatste redding

in dit gedicht ontbreekt het niet
aan lege jaren, aan een bedding
misschien wel opgedroogd verdriet


[Born 2000]

Nacht van het wad

De doorwaadbare plaatsen
grenzen van verraderlijke gronden
van de oostzijde tot de westzijde
het beste deel van land in water

Open velden delen de breedte
water reikend tot aan heupen
wandelt hij uren langs de oever
en waden zijn gedachten stil

In het nabij gelegen dorp
pierewaaien de zedelozen
blussen zij de ongewone uren
bij kaarslicht in nacht en ontij

In die tijden dat het donker is
zijn nageslacht vergadert
verruilt hij stemmen van de stad
voor het land in stroom van water

--

Totem pro parte

Synecdoche hoe je hyperbolen
catastrofaal verzanden in
honderd half geschreven parabolen.

Roemloos zijn je metaforen.
IJverig meisje mijn. IJverig zijn.
Verfoei even de anaforen
en vooralsnog de antimetabool.

Relax en rust, rust en relax.
Schrijf eens frivool over een fröbelschool.
Verlang ik geen pars pro toto,
antifrase of de occupatio.

Kalm maar nu, piano, adagio.
Spoonerism zou je kunnen proberen
chiasme & de correctio.

Hysteron proteron is te leren.
Ofschoon het writers-block verrast,
ook professionele poëzie
leren wij jou beginselvast.

Regenlagen

Ze is van wolk gemaakt en heeft de tijd
verbaasd te drijven op bedaarde stromen.
Ze rust op blanke blaadjes onder bomen,
de herfst in vlagen om een heup gespreid.

In waterdruppels ligt haar waardigheid.
Een zeemeermin beweegt in zilte dromen
en heeft in regenlagen waargenomen,
contouren van een schaap en majesteit.

Na weken, jaren, eenentwintig eeuwen
en ijskristallen in haar koude hand,
gedreven over zee en kiezelstrand,

besluit ze huiverend: het zal gaan sneeuwen.
Uit ijle ogen vliegen zilvermeeuwen
wanneer ze aankomt in het achterland.