Lilian Caessens

In de tussentijd

2011-09-15T17:09:00.000-06:00

hangen we aan elkaars lippen, genieten van de dag
die dwaze woorden brengen zal en meer nog, meer
jij en ik en jij een lik van roomijs en vanillevla of
misschien wel helemaal niets en zwijgen we

terwijl we verandering ondergaan zullen wij weten
wat nooit veranderen zal. zeker zijn dat we, jonger nu,
ons verbazen, zonder schroom bellen blazen
van vingertoppen en zingen op blote voeten.

omdat we, gewoon als we waren aan gewone dingen,
begrijpen, dat jij en ik als rode wijn in antieke vaten,
uit verveling wakker lagen.

misschien, terwijl we de hemel opentrekken en verzen
in ons hoofd stileren, was alles dat alles was niet meer
dan wachten op vandaag.

Parijs en hoe

2011-06-27T13:00:00.002-06:00

misschien loopt hij wel op de champs elysées
waar ik ooit een asterix & obelix kocht, beziet
hij de oude gevels de mansardedaken vlak
voor het rusten het bidden in de sacré-coeur

verdwaalt hij in het charles de gaulle - étoile
kan hij zich niet vinden in félice of frédérique
dineert; eet een kalfsmedaillon met chorizo-
room, overpeinst het 'deo erexit voltaire'

misschien ook bewondert hij het sneewerk
in de leeskamer van hôtel de lamoignon of
zit hij op een rijk illusoir toilet, bedenkt
dat mijn badkamerdeur eigenlijk zo ver niet is

vis

2011-06-13T03:46:00.003-06:00

kapot mijnheer 't kon niet samengaan
ik woelde onder lakens heel bedreven
om woorden daden en 't trage streven
de zinnen in dit inhoudsloos bestaan

kapot mijnheer we hebben niks komaan
ik droomde zure haring ik wou zweven
en heb op regel zeven vis geschreven
dat jij er was is mij geheel ontgaan

ik heb de nachten lief ja toegegeven
niet eerder zag ik het gebogen graan

't uitgerekt gewas aan winden kleven
aan welke ik mijn huid had afgestaan

elk lijf waarin ik meen te overleven
is als een sterren kijken op de maan

Eindeloze zinnen

2011-06-12T09:52:00.006-06:00

We drukken de trage wijzers van de tijd.
Onze duimen doen pijn; wij wikkelen bloed.
Geen land aan de hand, we bedenken struif
doen aan duiven, klontje boter in een pan.
Met bomen hebben we niks, tot vandaag
we staan strakker, vaker stam en stram.
We wijzen naar de wind en ja, we wachten
zij deint in takken, bij het spoor in vlakken.
Morgen, altijd morgen weten we meer
het wachten loont; ooit - zijn we groot.

===

(finale Nacht van de vrede (Amsterdam)

Processie in wit

2011-06-12T09:49:00.004-06:00

Ik ben de wind
ik wervel, ik waai
splijt wolken in de tijd
en schuif regenlagen
naar het land
in een alledaagse bui.

Ik reis als het wit het zwart
het bont of blauw
geef ogen aan het water
kleur een gezonde boom
en betreur het afstompen
van een veel te jonge kroon.

Zoals kristallen licht kunnen breken
koel ik soms hemelschreiend af
morrel aan het land van de pinguin
of verkies als tornado de boventoon
schrijf geschiedenis.

Onmacht is me niet vreemd
wanneer de kracht ontbreekt
trek ik het niet in alle ijver
dan peil ik ernst in eenvoud
tel de doden in elk gezicht.

Maar waar kinderen
onbevangen handen heffen
als willen zij mij strelen
in sluiers van Chantilly en Alençon
dan, pas dan
heb ik een gewoonte lief.

En als ik liefheb
zal ik liefhebben
ik bepaal niet
ik ben slechts de wind
ik wervel
ik waai.

2011-06-12T09:48:00.001-06:00

Hier in het land van het gebogen graan
waar schoven ouderwets nog opgebonden
aan Borner plas in Hortse hoeken stonden
hangt onaantastbaar nu een volle maan

halfweg het hemelrijk ziet zij mij gaan
met blinde ogen die het licht verslonden
het wit gezicht gericht op stille gronden
ik zie haar voor mijn dode moeder aan

hoe machteloos de bomen aan de lanen
ontbladeren, het blijft voor mij een vraag
die, in dit land van de gebogen granen

blijft staan nu herfst en westerse platanen
de lange voren en een lege maag
mij voor de dood tot overleven manen

In gesprek met een oude koe

2011-06-12T09:45:00.003-06:00

Ik hield van heggen
geschoren in een boog
van groen dat groener
en ach ik was nog jong.

Ik lag in gras en dacht
en spitste oren naar
geluid dat bij nader
inzien toch niet meer
bleek dan het zuchten
van de wind die naast
me in het gras van gras
en groene bogen hield.

Gezegend

2011-06-12T09:42:00.005-06:00

Ik sla mijn tenten op
aan de voet van overmoed
snoep het honingzeem uit de raat.

Vijf talenten kreeg ik
een kruis in mijn handpalm
twee dochters en een zoon.

Ik rits de sluiting
leg de handen op het leer
trek er twee aan twee
de spijkers uit.

2011-06-12T09:40:00.001-06:00

Ik heb nooit geweten wat jij voor mij zou kunnen doen
behalve dan mijn hand vasthouden in de steeg
die blank staat van de regen en wij er als vanzelf gaan
vis eten in een nis van de rozentuin, jij een hap

en ik een hap en dat wij beiden naar de muur
kijken, een oog laten vallen op Christus Koning
een roos bedenken in het Toon Hermans jaar
voor als we ja zeggen, daar, daarginds, ja

Je blijft het ruiken

2011-06-12T08:59:00.001-06:00

De man murmelt iets over pekinees,
over nacht en dat de vrouw de pot op kon.
de vrieskou dwaalde in haar kruis.

verval op het station. het heeft eelt
aan handen, de pest aan wallen. kijkt naar
buiken borsten billen bielzen. piercings.

meer zit er niet in. tijd lijkt op de jaren
veertig van de twintigste eeuw.
wegens gebrek aan trein. ik zwijg.

Het mag geen naam hebben

2011-06-12T08:57:00.000-06:00

Zij was het meisje van de Seringenlaan
de Seringenlaan van de Lindenheuvel
de Lindenheuvel aan de Bruinkool
de Bruinkool aan de Bergerweg

zij was het meisje van de Bloemenmarkt
van bidden in de Onze Lieve Vrouwekerk
van altijd durende bijstand
aan de Eikenlaan en de Kastanjelaan

zij was het meisje van de Egelantier
van de Elsenburg en de Resedastraat
de Portonnekuil en de Lindenlaan
van drie weesgegroetjes en het lof

zij was het meisje van de Valderenstraat
de Bosweg en de Hyacinthenlaan
van grasduinen en de Rozenlaan
en het kruis zonder naam aan het end

Geslotenheid

2011-06-12T06:38:00.000-06:00

Die dag werd ze ongesteld
de fijne heren
hadden het haar zacht verteld

ze hebben het haar afgeleerd
het draaien in haar rokje
de bloemen rond haar navel

het werd grijs en broek
en heel wat jaren
bleven rozen zoek

ze keken in haar
dat was al langer

Het zal wel winderig zijn boven Amsterdam

2011-06-12T06:24:00.002-06:00

vroeger hebben mijn ouders tien jaar hier gewoond
toen werd hun huis verkocht en ging ik in het hoekje zitten

ik droeg het opgeheven hoofd nog lang
verloor ogen in mijn biotoop

vader lag die dag in Californië
met een vis in zijn buik

het was winderig boven Amsterdam

Vijf weken tot de deadline vertaler

2011-02-28T03:48:00.007-07:00

Je ziet een woord dat zichzelf uithongert.
Het kauwt op rokend water, spuugt
van verdwaalde vogels veren uit.

De avond valt met doffe slagen,
nog even en het dondert in je onderbuik.
En daar wordt alles vergeten.

Je ontkleedt je, onderwerpt je
aan die nooit aflatend kritische blik. Je oog valt
rond buik en dijen, je kent het verschil van de zevende rib.

In het zicht van de witte weide, stamelend en hakkelend
in een moeras van taal, aaseters en bloedblaren
wacht met een uitgemergeld lijf de wachter.
Hij laat geen schuifdeur open.

Jij wilde eigenlijk bij dat keerpunt komen
de flanellen nacht ingaan, naar meisjes lonken
die scheuren door steegjes, tussendoortjes.

In plaats daarvan wakker je onder zware lakens
nieuw leven aan, bombardeert een dampend woord
tot wiegenkind.

In het uur dat dood de stilte breekt
trekt immers alles naar een borst.

Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam

2011-02-28T03:47:00.000-07:00

Dit, neem ik aan, verwacht je van mijn naam:
gering geluk, een paar ontblote woorden,
een kist, wat lijken, reeds vergane oorden.
Ik schilder graag, ik weet het en ik schaam

mij diep, maar ja, ik wil een lege maag
en vleugels om in roze inkt te dopen,
mijn lippen vol van lief uit Hindeloopen,
op voet van oorlog met een sarcofaag.

Dus werp ik mij op tot een eendagsvlieg,
een kladderaar en ach: ‘Ich liebe mich’.
Vandaar ontspoor ik aan de luie aarde,

vergaar mijn wormen, grond en wat verjaarde.
Een glimlach die ik in een kwab bewaarde;
die van de doden niets dan goeds en wieg.

2010-12-06T02:56:00.005-07:00

Will you marry me?

xx love xxxx------------xxxx love xx
love you xxxxx---------xxxxxx love you
i love love xxxxx------xxxxx love my love
i love you you xxxx---xxxxxx you my love
you love love i love xxxxxxxxxxxx my love
you i do love you xxxxx love you love love
you i love you xxxxxxxxxxx you i love you
you do you you xxxxxx love you love you
you love i love you xxx do love you you
love love love xxxxxxxxxx i love you
love love you xxxxx love love love
my love xxxxxxxxxx i love you
i love you xxxx do my love
my lovexxxxx love you
i do love xxxx love
i do xx love
you
x

Wil je met mij trouwen?

xx lief xxxx------------xxxxx lief xx
jou lief xxxxxx---------xxxxxx mijn lief
ik heb lief xxxxxx------xxxxx lief mijn lief
ik heb jou lief xxxxx---xxxxxx jou mijn lief
mijn lief ik heb je lief xxxxxxxxxx mijn lief
ik heb jou lief ik xxxxxx heb je lief mijn lief
ik heb lief ik heb xxxxxxxx jou lief mijn lief
ik heb je lief xxxxxxxxxxxxx ik heb je lief
mijn lief ik heb lief xxxxxxx jou mijn lief
ik heb je lief xxxxxxxxxx ik heb je lief
ik heb jou lief xxxxxxx jou mijn lief
mijn lief xxxxxxxxxx ik heb lief
ik heb je lief xxxx mijn lief
mijn lief xxxxx jou lief
ik heb xxxxx lief
ik x heb je
lief
x

Hete bliksem

2010-11-25T13:26:00.007-07:00

Je likt de tranen uit mijn mond
zoete druppels genadevocht
verdwijn nog niet, tril ik
volle geilheid tegen je hand

ik wil onze tijd tot stilstaan neuken
voordat die mij nog eens neemt
krab liever schilfers van jouw huid
naar mijn morgenvroeg-herinnering

wil je nog eens, hoor je mij, voel je mij
verover mijn lijf, dwaal hand & tong
laat je vingers mijn lust opnieuw flamberen
ik wil toch jou, wil op dit moment, toch enkel jou

© Lilian Caessens
23 augustus 2003

lilian caessens | 27 oktober 2009

Toelichting:
Thema: Lust [op PA teruggevonden gedicht]

Honderdtwintig bollen

2010-11-16T15:35:00.000-07:00

De zomer gunde het kale land
bakken regen één gladiool
en quasi-bewonderende blikken
van het familiebezoek
honderdtwintig bollen op de kop geplant
en wij keken toe

moeder met haar trouwgezicht
deed haar best te prijzen te slikken
tilde de mattenklopper van de spijker
en hield de sprekende ogen straf
wij doken gedrieën achter de kolenkit
zaten er ons het roetzwart te lachen

diezelfde avond trommelden we
op het hekwerk keken naar de pauken,
de bekkens de kleppers het naslagwerk
op het plein van de bewaarmeschool
waar de harmonie zichzelf herhaalde
op het trefbalveld

in de wei achter het huis speurden we
naar klavervier hingen in prikkeldraad
plukten boterbloemen klaprozen
hét veldboeket voor papa
dachten aan die éne gladiool
en nooit hielden we meer

Soms

2010-10-14T15:26:00.002-06:00

in het nagaan
deden ze me hijgen en beven
die woorden van jou

ik heb ze op mijn buik geschreven
in golvende strofen
maar daar was geen plaats genoeg

om te zeggen dat als woorden sterven
ze dat doen zoals mijn liefste deed
in de witregels van jouw gedicht

Om dit alles

2010-10-14T15:20:00.001-06:00

ben ik niet van gisteren, ben ik mijn tijd ver vooruit
al woon ik in Limburg, ik ben geen Limburger
al woon ik in Nederland, ik ben geen Nederlander
ik woon in bossen. ik ben een naarling
een jaarring, een ouderling en een jongeling.

ik leef al vijfhonderd jaar alleen.

Voor de dood

2010-10-14T15:17:00.000-06:00

Aan alle water komt een einde
nu in uw oog de zon op gaat
ooit kwam het noorderlicht van heinde
verre stond een kind paraat

het bracht u stenen op teneinde
een muur te bouwen in een straat
die rond uw hart de dichtstbijzijnde
bloedbaan van haar klop ontslaat

..........er is geen sprake van een tij
...............dat anders dan de vloed beveelt
....................het afgaand water zij aan zij
.........................weet wanneer het zwijgen breekt

geen kind vermag het om te spelen
met poppen en een handgranaat
of moest het om een brood te stelen

de kogel krijgen voor verraad
aan haren trekken om het helen
zoals ook u het water laat

II

Wat we niet willen zien, zien we
ook morgen niet al blijft het licht
met vlagen voor wat stiller te
dragen is of is gezwicht

het geeft niet dat u weende, ge
als zaden waaide in het zicht
van god en grond of wat aan de
knieën werd heringericht

..........u kleeft aan mij als wilt u mij
..............iets zeggen zonder dat u spreekt
....................er schuilt een schim van zee in wij
.........................ik verga als u verbleekt

ik zie bij u eenzelfde kwelling
gezien het oog dat niet meer ziet
soms is het zout de laatste redding

in dit gedicht ontbreekt het niet
aan lege jaren, aan een bedding
misschien wel opgedroogd verdriet

Nacht van het wad

2010-10-09T16:05:00.001-06:00

De doorwaadbare plaatsen
grenzen van verraderlijke gronden
van de oostzijde tot de westzijde
het beste deel van land in water

Open velden delen de breedte
water reikend tot aan heupen
wandelt hij uren langs de oever
en waden zijn gedachten stil

In het nabij gelegen dorp
pierewaaien de zedelozen
blussen zij de ongewone uren
bij kaarslicht in nacht en ontij

In die tijden dat het donker is
zijn nageslacht vergadert
verruilt hij stemmen van de stad
voor het land in stroom van water

--

A la Romeo et Juliette

2010-10-09T16:03:00.003-06:00

Warme dauw, omringt zwoel
ons zijn
raken vreugdepijlen
teder weten jou in mij

spreken
nooit vergeten dromen
sfeer zonder woorden

ik heb je lief, ik heb je zo lief

jij oh jij, ik kan mijn hart
niet beleren, mijn zijn verklaren

maar dans met mij, dans

als de lichtvoetige wals
van de prachtige flamingo's
wil ik licht, glanzend strelen
in sluiers van
doorschijnend chantilly en alencon

bemin in tijdloos, oneindig verlangen
naar regenbogen in mijlpalen verder
gelegen oorden waar
levenssappen het perkament
graveren van mijn ziel

en al zullen overvloedige tijden
ook onze
seconden nemen

ik had je zo lief, mijn lief

---

Mijn tweede gedicht ooit

Niets is onduidelijk

2010-10-09T16:00:00.001-06:00

Hier word ik wijzer
hier aan de gracht
aan wie ik geworden ben

er is alleen maar waarheid
en een kijken
naar de sterren rond de straat

blikje hier water daar
eend op de keien
kopzorg langs de rug

het gaat vanzelf
dit eigenaardig hangen, het verstaan
van het grote niets

daarachter in de verte
weet ik mij een vondeling
een die terugkeert, weer verdwijnt.

Totem pro parte

2010-10-09T15:59:00.001-06:00

Synecdoche hoe je hyperbolen
catastrofaal verzanden in
honderd half geschreven parabolen.

Roemloos zijn je metaforen.
IJverig meisje mijn. IJverig zijn.
Verfoei even de anaforen
en vooralsnog de antimetabool.

Relax en rust, rust en relax.
Schrijf eens frivool over een fröbelschool.
Verlang ik geen pars pro toto,
antifrase of de occupatio.

Kalm maar nu, piano, adagio.
Spoonerism zou je kunnen proberen
chiasme & de correctio.

Hysteron proteron is te leren.
Ofschoon het writers-block verrast,
ook professionele poëzie
leren wij jou beginselvast.

Regenlagen

2010-10-09T15:56:00.001-06:00

Ze is van wolk gemaakt en heeft de tijd
verbaasd te drijven op bedaarde stromen.
Ze rust op blanke blaadjes onder bomen,
de herfst in vlagen om een heup gespreid.

In waterdruppels ligt haar waardigheid.
Een zeemeermin beweegt in zilte dromen
en heeft in regenlagen waargenomen,
contouren van een schaap en majesteit.

Na weken, jaren, eenentwintig eeuwen
en ijskristallen in haar koude hand,
gedreven over zee en kiezelstrand,

besluit ze huiverend: het zal gaan sneeuwen.
Uit ijle ogen vliegen zilvermeeuwen
wanneer ze aankomt in het achterland.

Zei de liefde

2010-07-24T13:46:00.002-06:00

ik zong zijn lied toen hij van bergen liep
en danste voor de kale vijgenbomen
ik loop op stelten, twee turfjes hoog

hij, die gegaan is, liet zijn leegheid achter
in versleten schoenen, een of twee
in chloor gewassen gele sokken

wat weggelegd is voor een sterveling
went, zoals ik gewend ben aan ‘t stof
dat de schoorsteenmantel dient

verlaten blijkt het kleine huis niet meer
dan ‘n zweem van opgehoogd verlangen
op tafel 'n kaars die 't doven niet begreep

wankel op de streep dwaal ik in de kamers
waar voetstappen van wezens uit een andere tijd
de herkenning dragen van ‘t niet de enige zijn

weet ik het even niet meer

2010-07-01T01:39:00.002-06:00

dat ik gebleven ben
in deze trage kamer, in dit licht
dat ik zo lang al had
- kunnen hebben

laten we elkaar de zegen, zei ik
voor we sterven onder de minirozenstruik

elkaar gedag kussen, dan hou ik vast
aan de huisjesslak en sleep mij

iedereen heeft altijd een beetje gelijk
maar weer leg ik mijn kruis
met een naakt gaan op dit kussen
pluk wat onzin van de lakens

straks, als zout aan beide wangen droogt
verstrooid als altijd en jij
je weer geneert, dan

Wiegelied

2010-06-12T19:10:00.001-06:00

Dit dan is wat wij lieten, buiten
het groen, in een verder suffig bed
het jaar waarin de struiken beefden
de vogels op het koude gras bevielen
wij in wezen gelukkig leken

we hielden vast aan de lente
die welwillend komen zou, de nachten
in de dagen kleurden van de bleek
we dronken wat, sliepen wat en groeiden
de bomen stonden stil bij maart

Antwoord op de dove laan

2010-05-28T18:51:00.002-06:00

"Ik heb vannacht met u gewandeld
in de dove lanen van de slaap,
en nu het morgen is geworden
is er niets veranderd,
dan dat die twee, die in de nacht tesaam
volkomen bij elkander waren,
mij weer alleen
gelaten hebben in de morgen,
en samen verder zijn gegaan."

Toelichting:
Gerrit Achterberg. Slaapwandeling.

---

“heb van u gedroomd vandaag
terwijl ik aan uw voeten lag
maar nu de nacht is aangebroken
ligt er aan de weke plek
een schaamteloos verlangen
naar zomaar woorden in mijn bed
woorden, die mij
in mij alleen gelaten
tussen u en nooit meer later
laten lachen om verandering.”

lilian caessens

Forse vraagtekens tooien kaft

2010-05-28T18:28:00.005-06:00

De leugen regeert.
Stel voor om dit soort uitdijende gedachtenblurb te verlaten,
het op te slaan in het systeem van FriedOmlep.
De stem van het volk heeft óók een platform,
dat moet iemand die de waag van oudewater zó goed kent toch zeker
beseffen, heksenlijk of niet.

Nadat het objectief meetbaar (gewicht) werd vastgesteld
is ze trouwens om zeep gebracht.

Maar dan die garnaal -
ofhoeheetdieuitmicrosoftgegooidesukkelookmaarweer?
Dat is een slagvaardige vis die casuïstisch best

een - opmerkelijk maar eigenlijk duf - deukje in een pakje boter slaat.
Hij heeft een second life.
De massa wordt alleen maar dommer
uitgeleverd aan brand en bier.

Zeg stra-x- niet dat ik het niet voorspeld heb.

Het gaat allemaal over brood en spelen - over het plebs -
De oprukkende doos turft prozac in een bouwval,
maar de economie groeit weer en (zeggen we nu)
Nederland is niet alleen maar een aftrekpost.

De groei zit hem op en onder het soap-niveau
van een bold en een beautiful.
"Daaaaaaaaaaaaaaaaag kenniseconomie".
Een kreet die ik momfert-de-mol nog zó hoor roepen en
ús bea (=frysk) - een juffrouw ooievaar - is hiervan de schutspatroon.

Het is goed
dat De Heer ons behoedt voor de "kracht" van het referendom.

Dus een welgemeend vaarwel HOL-land.
Donder op, gij steenkolen en geiten.
Hautaine schapen:
lust je niet.
Spaar je niet.

Phoenix

2010-05-11T19:16:00.001-06:00

Het toch al kleinzerig land neigt bruin
van de modder naar de homp op het veld.

Het schrille wit ligt ver uit het zicht
verderop, rottend op de vuilnisbelt.

Met een blik op de brakke zomp, de zoom
van de Maas en de lichtgewicht suikerbiet.

Aan de ene kant dit, aan de andere kant jij.

Geen sinecure dit vervreemdend stapsgewijs
uitzien naar alles is geweest en bijna voorbij.

Lachen om langzaam lief

2010-05-11T11:02:00.002-06:00

Guirlandes kleuren in de schaduw rood
rondom de muur die in het eigen witsel krimpt

een kind, het lijkt gedroomd, is naakt
voor waar de zon opkomt, omkomt van verlangen

ze is als een maan die opveert in de glazen
lacht om langzaam lief

is dit een vluchtig weerzien, een vooruitkijken
wiegen op oude adem

zij spreekt van anders nu of later
legt bloot wat aangedaan niet kan

soms, waar ze is, beweegt wat vliegt zich voort
licht ogen en laat wat voorbij gaat wachten

Schilderlingen

2010-05-11T10:59:00.003-06:00

http://schilderlingen.blogspot.com/

Sluimertijd

2010-01-03T17:14:00.015-07:00

Hoe zacht ze lacht met één vinger in de lucht
een gebutste appel pakt, de grond betast,
een bevende steen, eet in vogelvlucht
haar werkelijkheid niet groter dan het licht
dat binnenvalt in een witwasbiecht.

Verdwenen is het kind dat traag de boeken sloot
in een wirwar van seizoenen, de letterfee die
in haar halfslaap wankel op de schreden
veerde, keerde, een veldslag voor mij verzon
die ik met roffelende stem zou winnen.

Obstakels

2009-12-19T07:13:00.001-07:00

Ik drijf waarheen geen hand mij gadeslaat
zal wederkeren naar de stille stee
angstvallig mijden een te groot entree
of u en iets dat anderszins mij schaadt

van water heb ik mij een baar gemaakt
geslapen in een uitgebeende zee
het land gelaten dat in laatste wee
tot kaken in het eigen bloeden staat

waar woeste hoogten tot mijn navel reiken
ontwaken woorden uit een winterslaap
ik zal van wat ik dichten wil niet wijken

ofschoon er wolven zijn een enkel schaap
de groene grassen rond de stenen eiken
verlangen niet dat ik de zolen schraap

Olga

2009-12-14T05:00:00.007-07:00

kon ik toveren
ik ruilde mijn hond
voor een stief kwartier

gaf de bomen een hand
de grachten een zoen
legde mij te rusten
in een poepig plantsoen

nergens immers ligt het gaan
van mijn gedachten zo stevig
dat een vorm niet past

Bobeldijk

2009-12-14T03:15:00.002-07:00

Ik ben nu eenmaal geen Herman
geen brood of Bobeldijk

gisteren nog zat ik in Berlijn
in een oude chocoladefabriek
relativeerde die Deutsche Gründlichkeit
en zocht de Gräfenberg-plek

ik heb hem niet gevonden

wat heb ik toch
wat heb ik nog

behalve kronkels in mijn kop
moeheid in mijn lijf
en drie kwartier aan kleingeld

Paard

2009-12-14T03:14:00.007-07:00

We aaiden een paard, bereden een paard
bouwden hindernissen tot in de hemel

binnenteugel van de hand
buitenteugel tegen de hand
binnenvoet op de singel
buitenvoet achter de singel

ik weet dat ik een gedicht zou schrijven
maar wat is er nou mooier
dan het ophalen van herinneringen

deze met een of twee lezers te delen
nu het met het paard niet meer kan

Luctor et Emergo

2009-12-14T02:03:00.002-07:00

Het einde ligt in een dorp verderop
daar weet men alles van opnieuw beginnen

zwijgen en werken
zo gaat dat, daar

tussen de mensen zonder vaderland
krioelt het van de tranen

aan- en uitkleden
zo is dat

kelders dragen nu eenmaal
eevoudiger het watermerk

Lief jongetje

2009-12-14T02:02:00.001-07:00

ik weet waar ik je eerder zag
weet dat je me deed denken aan
een beek ergens op deze aardkloot

zo een die kronkelt in de nacht

maar nu de tijd mij opslokt
en ik nog slechts kan omzien
weet ik niet meer waar ik je zag

2009-12-07T03:39:00.003-07:00

Alles voor Kim

2009-12-06T15:05:00.003-07:00

Nu je voor altijd het huis verlaat en zwijgt
omdat de zenuwen door je lichaam gieren
je dwaalt door leeg naar dit voorgoed vertrek
wil ik je groter aan mijn borst weer vieren.

Het geeft niet dat je vallen moet, opstaan
en verder gaat zolang je maar weer thuis
komt, voor de spiegel je lach uitkleedt je bed
opmaakt en vraagt, of ik iets van dromen weet.

Je bent van mij, altijd van mij geweest
ik hield je eens en meermaals tegen
het licht van alledag maar zie nu - wacht
hoe ik met lege handen in de jaren sta.

Laat mij

2009-12-06T11:42:00.004-07:00

Voor Liesbeth.

Durf vrank en vrij, blij aan mijn graf te swingen
laat mij mijn eigen gang maar gaan, vaarwel
vertel de noten van de balk en stel
wat groots is wil hij in de hemel zingen.

Waar klanken muzikaal aan paarden hangen
hun vleugels groots en dicht bij Nederland
waar veren lijken op die vrouw van stand
daar ben ik als jij omkomt van verlangen.

Voor wat mij lief is wil ik jou bedanken
maar laat mij blijven wie ik ben en richt
je ogen op de ranken, op de flanken

meid, sterft geen mens. Het pas gewassen licht
lijkt droevig van de regen. Om te janken
zo mooi, bevrijd en schoon, nieuw evenwicht.

Get Lost

2009-12-02T06:03:00.005-07:00

Ik zag de dood
een straatlengte verderop
ik zocht naar holle ogen
het zwijgen
ik was nog jong

hij leek meer voor de tropen
een neger of Indiaan
maar was op pa gebeten
'get lost' zo snauwde ik
geen woord teveel

later assisteerde hij in de zorg
fleste me professioneel
we stonden er bij lijken
couveuses
buidelden een prematuur

ik herkende de 'blinde' dood
toen hij de pik had
op mijn lief
en me niet liet zien of
er in zijn oog een hemel is

Op kousenvoeten

2009-11-28T07:37:00.005-07:00

Hier in dit huis zijn meubels oud, al lang versleten
het door mijn moeder zó geliefde ebbenhout.
En ook al streel ik zacht en onder voorbehoud
de tafel die ik liefst niet kan maar zal vergeten

niets wil hetzelfde heten. Niet in het opmeten
van één herinnering. Niets in dit nevelwoud
van luchtkastelen, paarden, koning Sanderbout
klinkt als de tijd die op het bot is uitgesleten.

Op kousenvoeten dwaal ik door het leeg vertrek
dat uit zichzelf, mij van zichzelf niet zal vertellen.
Wat wit van wanden valt, het gele bladerdek

het zijn van blauwe ogen enkel snotterbellen.
Ik raak haar aan, na jaren op een moedervlek
geschilderd op een muur als kleine aquarellen.

Over vogels bomen en verlegenheid

2009-11-22T11:05:00.006-07:00

Niet lang geleden hield mijn collega-dichter Papaver er als "writer in residence" een blog op na, waarin hij werk van zijn collega's besprak op zijn inmiddels bekende en niet te imiteren wijze.
Helaas achtte hij het onderhouden van dit blog te veel kopzorg, zodat hij het ding met een enkele druk op de knop aan de cachende genade van de diverse zoekmachines overliet.

Zonder zelf iets te bewaren.

Gelukkig heeft HSP Bitter vrijwel al deze essays voor de vergetelheid behoed en kon Papaver mij daarover berichten. Hieronder toon ik het essay over mijn gedicht "Over vogels bomen en verlegenheid", omdat het een fantastische leesbeleving koppelt aan een warm gevoel voor de dichtkunst in het algemeen.

==

Over vogels bomen en verlegenheid

Ondertussen de tuin rijk aan vogels de bomen
groeiden boven mijn hoofd het vuur aan de voet
het licht in de kou het dralend water
het blozend land het strelen van vlinders
bij mij achterom

er kwam die man hij schikte bloemen
wit van lente rood van verlegenheid zwart van dorst
hij nam een fles de vogels de wijn
de bloemen het hout de wind de zegen
en ik kwam klaar

ondertussen de tuin rijk aan bomen rijk aan vogels
licht aan de voet het vuur in de kou
bij mij in de tuin bij mij achterom
de bomen de vogels bij mij in het gras
bij mij was die man het licht in de kou
en hét verlegen land

lilian Caessens 5 juni 2009

‘Over vogels bomen en verlegenheid’ is niet alleen een prachtige titel om en recensie aan op te hangen, het deed me in eerste instantie ook terugdenken aan een gedicht van Gerrit Kouwenaar. Hij schreef ooit eens regels als: ‘tussen dit en dat, tussen de velden en de bloemen, tussen de keuken en de living, tussen heengaan en terugkomst’, en eindigde met de gevleugelde uitspraak: ‘tussenin / intussen’. Het was een gedicht dat na zijn opsommende regels de wereld liet blijven gebeuren, er kwam geen einde meer aan. Niet aan het gedicht, niet aan mijn leeservaring, niet aan mijn verwondering. Het bleef maar doorgaan.

Datzelfde gevoel bekruipt me bij het lezen van Lilian Caessens ook een beetje. Nee, heel veel.

Wat mij in eerste instantie opviel was dat er geen leestekens werden gebruikt, waardoor het lezen zich al na regel één op gang trok, in een draf die niet meer wou eindigen. Het was de snelste en prachtigste leeservaring die ik op dat vlak meemaakte.

Ondertussen lees ik nog meer wonderen. Alsof het hoofdpersonage zich buiten het gedicht bevindt, naar binnen kijkt op een beetje afstandelijke manier, maar net daardoor regels maakt waar je als lezer blijft naar luisteren. Misschien moet dat maar eens luidop gezegd: het is niet de emotie van de schrijver die mij interesseert, maar de emotie die de taal bij mij oproept. En dat lukt hier wonderwel.

Kijk maar mee, door het raam, naar strofe een:

‘Ondertussen de tuin rijk aan vogels de bomen
groeiden boven mijn hoofd het vuur aan de voet
het licht in de kou het dralend water
het blozend land het strelen van vlinders
bij mij achterom’

Het lijkt een flinke opsomming, zo op het eerste zicht, maar wat wordt het beeld daar scherp gesteld in ‘ondertussen de tuin rijk aan vogels de bomen’. Het is een regel die meteen een hele boomgaard heeft aangeplant, daar vogels heeft rondgestrooid en geen aanstalten maakt om verder te gaan zwijgen en rust te nemen. Integendeel, zegt Caessens, een beetje babbelziek, ‘groeiden boven mijn hoofd het vuur aan de voet / het licht in de kou’ enzovoort. In plaats van mij tijd te geven om die mooie regels van vuur aan de voet en licht in de kou, gezelligheid troef daar, rustig te laten lezen en tijd te geven die dingen te zien om te mijmeren daarover, gaat zij gewoon verder als een snelvaarttrein op dreef. ‘ik kon het land zien blozen’, zegt ze, ‘en ik kon de vlinders strelen’, zegt ze, maar wat ze daarna vooral zegt, nee, doet is eindelijk die mooie plaatsbepaling meegeven van ‘we zijn thuis’: ‘bij mij achterom’.

Dat er in dat woord achterom veel meer zit, zal later blijken, uit de in hoog tempo volgende strofes. Voorlopig is haar achterom haar tuin. Ik mag erin!

En dan trekt het verhaal meteen een nieuwe episode open, een blik beelden. Ik moet hier sneller typen dan mijn schaduw of ik dreig het lezend kwijt te spelen. Zo snel kan het zonder al die punten en komma’s. Er kwam iemand bellen, zegt ze, en die deed zus en zo, hij zag er zus en zo uit, nam dit en dat en toen was het prijs. Ik kan alleen maar lelijk en vervelend navertellen wat Caessens op wonderlijke en prachtig wijze doet, zichzelf in één teug leeggieten in strofe twee:

‘er kwam die man hij schikte bloemen
wit van lente rood van verlegenheid zwart van dorst
hij nam een fles de vogels de wijn
de bloemen het hout de wind de zegen
en ik kwam klaar’

Ik bouw hier opzettelijk wat rust in. Het laatste deel mag wachten. Wat deze strofe zo mooi maakt is de afstandelijkheid waarop alle regels rusten. Caessens schrijft niet ‘hij’, maar ‘er’: 'er kwam die man'.

Het lijkt alsof het gedicht daardoor zo ver naar het verleden terugkijkt, dat het nu, vandaag dus, bijna zichzelf niet herkent. En dat werkt prachtig door. Alsof dat belangrijke gebeuren plots kwam. De man in kwestie wordt, via de bloemen, gevangen in die schitterende kleurenbeelden: ‘wit van lente rood van verlegenheid zwart van dorst’. Ik heb wel vaker beweerd dat kleuren in een gedicht moeilijk over te brengen zijn. Wat rood voor de ene betekent, bloed bijvoorbeeld, betekent voor de andere dan net weer iets anders. Kleuren krijgen in een gedicht best een rondom.

Lilian slaagt hier uitzonderlijk in. Je krijgt meteen hoogte van de frisheid van die man, een beetje geschoren, geparfumeerd, een beetje verlegen ook, maar vooral ‘zwart van dorst’.

Om de regelmatige drinkers onder ons gerust te stellen: hij was niet zwart van alcoholmisbruik, maar van dorst naar iets. Dorst naar iemand! Prachtig hoe een donkere kleur al die heftigheid in zich mag dragen. En in die regenboog van gevoelens nam hij zowat bezit van alles wat zij bezat, kreeg daarvoor de zegen, net zoals deze vorm van schrijven mijn zegen krijgt.

Intussen heb ik gezwegen over die laatste regel in strofe twee, omdat ik hier onbedaarlijk in een lach schiet:

‘en ik kwam klaar’

Het wordt me hier zo abrupt in de maag gesplitst, dat ik mij afvraag of dit echt wel opzettelijk is. Het lijkt alsof het hele gedicht meteen een punt zet. Alsof hier de mop eindigt. Toch denk ik dat er veel geraffineerdheid aan te pas is gekomen. Caessens heeft hier niet willen verbloemen, integendeel. Het karakter van dit gedicht was niet uit op een romantische vertelling, maar op feiten die niet anders kunnen dan in deze leessnelheid zo letterlijk mogelijk te worden weergegeven, neergeschreven. De lezer moet het maar allemaal voor lief nemen. Zo was het nu eenmaal. Zo geschreven draagt het namelijk bij tot het stijlmiddel van de snelle schets, taal die uit de mond valt als een opsomming, die wordt verteld alsof er nauwelijks emotie aan te pas is gekomen. Alleen die emotie is er wel, maar wordt op de juiste plaats opgeroepen. Bij mij. De lezer!

Voila, na deze conclusie kunnen we verder hollen.

Hoe laat is het nu, in dit gedicht? Het is ondertussen. Het is terwijl. Alles blijft gebeuren:

‘ondertussen de tuin rijk aan bomen rijk aan vogels
licht aan de voet het vuur in de kou
bij mij in de tuin bij mij achterom
de bomen de vogels bij mij in het gras
bij mij was die man het licht in de kou
en hét verlegen land’

Ik vind dit prachtig. De herhaling van strofe een werkt als een bezwering door. Het zet dit hele gedicht onder een hoogspanning. Maar die hoogspanning wordt vooral veroorzaakt omdat het gesprek heel vakkundig gevarieerd terugkomt. Herhaling is de moeder van het geheugen, moet het gedicht hebben gedacht, en dat allemaal in een wisselwerking van woorden en stroom: wisselstroom.

Strofe één: ‘het vuur aan de voet’
Strofe drie: ‘licht aan de voet’
Strofe één: ‘het licht in de kou’
Strofe drie: ‘het vuur in de kou’

En het zijn net die kleine veranderingen die mij doen lezen en herlezen. Terugkijkend op, verderziend naar. En dan haalt Caessens een prachtige stoot uit. Ze blijft variëren met, bij mij in de tuin, bij mij achterom, de bomen, de vogels, bij mij in het gras. Zo gaat ze door, alsof het gedicht een beetje aan het ijlen is geslagen, niet meer goed beseffend wat allemaal is verteld, wat het misschien allemaal al is vergeten, bijna dementerend, enkel nog zicht op die mooie tuin, herinnering van een mooi leven, aan een mooi leven. En hier komt die ene prachtige regel weer boven, boven alles uit, één hand in de lucht van overwinning:

‘bij mij was die man het licht in de kou
en hét verlegen land’

Dit is wat taal vermag, slim spelen tot op het einde, doen alsof de neus bloed, en uit die zakdoek die bovengehaald wordt die kleine diamant laten vallen. ‘bij mij was die man’, zegt het gedicht, zegt de schrijfster, maar ze zegt ook nog iets meer: ‘bij mij was die man het licht in de kou’. Bij mij was hij het licht in mijn kou. Bij mij was hij mijn zonnestraal. Hoe mooi toch dat een gedicht dit allemaal verzwegen houdt, tot je alles goed gaat herlezen. Van liefde loopt dit gedicht bijna opnieuw naar de eerste strofe. Je hebt zo zin om te gaan herlezen, om te beseffen dat in die leesvaart, een machtige, mooie herinnering zit: ‘hét verlegen land’!

Hun verlegen land.

Het gaat niet alleen over vogels, bossen, tuin, land. Het gaat over hem. Zijn verlegen land.

Met diezelfde verlegenheid, diezelfde voorzichtigheid, krijg je hier de geschiedenis van een buurvrouw, die je eigenlijk nooit goed hebt gekend. Ze stond altijd aan de verkeerde kant van het raam. Ze keek niet buiten, ze keek naar binnen. Bij mij, bij ons.

En dat allemaal zonder punten en komma’s. Ik ben blij dat dit stijlmiddel eindelijk eens een keer op een intelligente manier werd gedemonstreerd. Zo kan het namelijk ook.

Schrijven over vogels, bomen en verlegenheid. Zonder punten en komma’s, toch de puntjes op de ‘i’ van het gedicht. Van minder meer maken: poëzie, bij haar achterom.

papaver

Westrand

2009-11-14T02:44:00.003-07:00

Bianca Tangande

Het smaldeel op de Maas ingeklemd
tussen België en het voetveer. kronkelend
van oudsher het water en het grasland.

de laatste lavelozen krabben de kleinste drup
uit de rusteloze bedding. bij nacht en ontij
rond driebeuken de toren met naaldspits

wachtend in weerwil van wind kopschuw
het dagen. kielzog van oeros en wilde paarden.
dit dorp had ooit van alles twee.

bij de Jodenheuvel gebaren zij. gewoonte
tegen heug en meug. jaar in jaar uit het dragen
der stenen kruisen. het watermerk.

Feitelijk

2009-11-14T02:40:00.008-07:00

ben ik een vrouw van vlees en bloed en groet
de oude mannen en de oude vrouwen
die bij de graven oude handen vouwen
als zeggen zij ik wil niet, maar ik moet.

Ik zet de linker- voor de rechtervoet
langszij de, als uit eb en vloed gehouwen
afzichtelijke oude kerkgebouwen
en sleep mij uit het groot gedachtegoed.

Zo jong nog, zo verliefd en dan dit zwijgen.
Het past bij bitter, bar of braaf verdriet.
Ik laat de mensen achter handen hijgen

en bomen planten als vergeet mij niet
verlaat op dooie akker bange twijgen
en slijt als jij een Tripel Karmeliet.

Misoogst

2009-10-12T05:57:00.001-06:00

Niet alles wat rood is, wil dood meteen.
Zij konden tussen schil en most niet weten
hoe oogsten moest noch of de wolken kreten
ontroostbaar, draaiend om een bladsteel heen.

“Ik ben de wijn, ik” riep hij en verdween.
Die op zou hoesten, zwoer en werd verweten
wat druiven, gaarden aan het kruis liet zweten
of aan de mond verroest; het lange spleen.

De storm, die buiten het gezichtsveld raakt
waar aan de voet in weerwil stengels splijten
verdwijnt als licht zich aan de bodem haakt.

Verdragen, zij die bleven geen verwijten.
Zij steunen trots wat nu op heuvels kraakt
en volle trossen aan de zon wil slijten.

November

2009-10-04T03:20:00.001-06:00

Vroeger hield verdriet veel langer stand
omdat je nog maar pas gestorven was.
Paradeerde ik rond de linten. Slierten
wazigheid. Ik zei maar niets. Niets, want

geluiden moesten ver gedragen. Verglijden
in wrange tijd. Ik wist van niks, zag enkel
dikke tranen op het bloemendekbedovertrek.
Dat weet ik nog. Dat medelijden met stof.

Het jaar zou streng eindigen. Ik beet zakdoeken
aan flarden. Liep langs vijvers, schoot eenden,
viel over struikelgrond; kiezels in november.

Later pas kon het werken beginnen. De dood
uit laatjes. Je grappen op papier; ik vouwde,
legde bloot, kreunde, schoof je tussen foto's.

Wraak

2009-09-10T03:58:00.008-06:00

Ik zou graag morgen pas weer overleven
wanneer de dood haar stomme jas uittrekt
en naast mij zit, de ronde tafel dekt
hoe kan ik houden van, ik haat dit streven

ik ben zoveel, te vaak nog blijven kleven
het heden heeft dit lijf niet eens bedekt
of mijn verlangen naar een kus gewekt
hoe kan ik houden van, ik haat dit beven

laatst werd ik wakker, bakte mij een ei
best bijdehand - de dood had zich verslapen
in elk geval kon ik er niet meer bij

en jankte mij kapot, ik nam een wapen
‘ik maf' verwikkeld in een steekpartij
voorwaar, de dood lag nog op apegapen

Oorzaak

2009-09-06T11:17:00.001-06:00

hij weet niet dat weten komt hoe je wassen moet
hoe het hem zal belonen. hij ziet de eigen duivels
gelijk aan de nacht. daar laat hij zonnen zakken
wentelt in een wirwar van lakens en tekens

het is hem nog niet duidelijk hoe simpel toch
zijn moeder was hij is te moe haar los te laten
knipt verbeten navelstreng op navelstreng
ziet zichzelf geboren telkens in eenzelfde wieg

hij kantelt het hoofd bij elke knip als wil hij zeggen
hoor mij laat mij mijn weten en wel meteen
ik ben wie ik ben en daar doe jij het maar mee

in troebel vruchtwater weet ik mij gekozen ingeleid
strijk ik mijn ingewanden glad en krom de vingers
het leven is oneerlijk. wen er maar aan.

Over vogels bomen en verlegenheid

2009-09-06T11:14:00.000-06:00

Ondertussen de tuin rijk aan vogels de bomen
groeiden boven mijn hoofd het vuur aan de voet
het licht in de kou het dralend water
het blozend land het strelen van vlinders
bij mij achterom

er kwam die man hij schikte bloemen
wit van lente rood van verlegenheid zwart van dorst
hij nam een fles de vogels de wijn
de bloemen het hout de wind de zegen
en ik kwam klaar

ondertussen de tuin rijk aan bomen rijk aan vogels
licht aan de voet het vuur in de kou
bij mij in de tuin bij mij achterom
de bomen de vogels bij mij in het gras
bij mij was die man het licht in de kou
en hét verlegen land

14 - Schuldbewust

2009-08-10T08:28:00.003-06:00

Wij hebben besloten, dat we elkaar in dit schrijven
geen naam toekennen. Wij hebben geen moeders, geen vaders
meer. Zij zijn heengegaan, lang voordat wij ons in deze
tijd een naam konden toedichten. De namen die wij ooit
gekregen hebben, wij hebben er geen weet van gehad.
Wij moesten door het leven, vergaan, zoals wij meer wel
hebben afgedaan, tot stof. Dat, terwijl wij op deze
aardkloot op zoek waren naar wie, wat wij zijn, zijn wij in
wezen enkel alleen maar wij. Maar als ik mij een naam
had willen geven, had ik Madeleine geheten.

Aan hem had ik iets Duitsers toegeschreven. Niet heel groots,
eerder kort en klein. De naam Anton had ik gelaten
hem in dit vers best toebedacht, al kreeg ik maar één kans
om in één ademtocht één Jood van de dood te weten.

=
14 regels x 14 lettergrepen

Yeti

2009-08-10T08:27:00.004-06:00

Sta jij erop. Dat ik het weet
terwijl ik goed bedoeld
het bloedend vlees laat wapperen
over Nepal en Tibet.

Kan het niet plaatsen. Niet altijd.
Nooit heb ik echt geweten wat
ik zou gaan zeggen als de vragen kwamen
en laat daarom het ongezegde
achter in mijn schoot.

De ganzen gakken
in de Himalaya. Ik weet van Himalaya.
Kennis is geen macht, ook nooit geweest.
Toegepast was ze meer iets voor de reuzen.

Maar als de aarde uit mijn platte buik
de eeuwigheid haalt
ben jij de eerste.
dat je het weet.

14 - Het dorp

2009-08-10T08:27:00.002-06:00

Er is niets dat overblijft. Niets, behalve bitterheid.
De verveling hangt aan het verdorde gras, aan vogels
wier vleugels we groen en geel denken, een soort van groengeel
waarvan je zou kunnen vermoeden dat het iets van ons
binnenste prijsgeeft. Niets is minder waar. Hier in dit dorp
schijten honden in de goot, staat een huisarts lang te koop
hangen geraniums en petunia’s om en om
in bruine baskets, lopen mensen overdag netjes
rondjes op het goed onderhouden bleke zebrapad.

Dit dorp is verslagen. Verlaten. Het is dat je weet
dat er mensen leven anders zou je denken dat men
uitgestorven was. Buiten is binnen hier, buiten wacht
op wat we zelf zijn, wat we ooit gewoon geworden zijn.
Dat wat achterblijft achtervolgt ons in onze schaduw.

==

14 regels x 14 lettergrepen

Zonverband

2009-08-10T08:25:00.001-06:00

De zon wordt met van alles vergeleken
maar nergens ligt ze schijnbaar verlegen
zo zeker tussen wolken als aan de grens
en vertelt haar verhaal mij
met een lijf om jaloers op te zijn
(ze is veel mooier dan waar ik mezelf vind)
dat elke vezel zich van haar hart
afzet op mijn opgepoetst ego dat bestaat
uit bruin water wit water en water

Strooptocht 'dwangbuizerd'

2009-06-28T15:00:00.004-06:00

bemand de taal van hooggeplaatst vernuft
gestuft door klant van stand die amusant
briljant het vlijtig heerschap overbluft
gezwicht voor sleetse regels het krakeel
gekweel hij draaft voorwaar in neonlicht
ontwricht de tijd die rijp en essentieel
zoveel van daad en idolaat het overwicht
verdicht genoegzaam zwoegen maar hoeveel
perceel behoeft een vrijers liefdesdicht
verlicht door mannen op het strijdtoneel
geheel in stijl gekwijl in ’t aangezicht
versuft van tong en trol en in een trant
coulant aan speels gewin heb ik verbluft
geruft wat winst is voor ‘n bloedverwant

Een zondag om op te vreten

2009-06-17T20:20:00.005-06:00

Het is zo vaak een zondag al geweest. Loom bakken we brood af, de eieren in 't vizier. Steken schier de neus buiten de deur, egaliseren regendruppels op het tuimelraam. Niet per se, overigens, in deze volgorde. Soms vinden we een neus terug in het onderhout. In deze pittoreske benedenstad resideren wij, verzadigd van de slaap achter het computerscherm. Al goochelend, bingend, doorploegen wij, de gezellen van de lagere vaktalen, woorden, zinnen op imaginair papier in vormen van meer en mindere relevantie.

De natuur beschouwen we als bladvulling. Een holle kies, die zich niet laat vullen. De grasduiners, de hagenezen, de fruitkwekers, we laten ze aan de kiezentrekker. Georkestreerd door nieuwsresultaten klinken melodieën als pruimenbloesems op hun retour. Baas boven baas in langoureuze tijden van afbraak uitstoot en arbeid. Wij drijven en zinken, kussen in ‘t voorbijgaan d’een of d’andere wang. Liefst een wang waarin zoutdruppels als briljanten hechten aan vlees en vel. Luctor et emergo, maar dan anders.

De uitweg

2009-06-05T19:25:00.022-06:00

Tussen neus en lippen tussen sittard
en geleen tussen rapenvelden
in mijn broekzak god die giechelend en wel
wonder verwekkend sperma achterliet
in gele bruine groen gevlekte kiezelsteentjes

daar blaffen de vogels helden van vlees
bedden van vocht tussen duim en wijsvinger
begin ik mijn tocht op stoffig akkertje
een voet een hart een koe een huis

bomen kale koppen jaarringen
klaplongen zij halen de zomer niet
om hen slaat de koude neer
weer een winter vallend blad en leeg verdriet

vraag geen wind vraag geen takken
laat mij - als lekker meisje dat haar hart
te kijk legt op de keukentafel - in de boom
geloven die met ritselend blad en wiegend
kind in het stro de grond bemint

achterom het stenen landschap horror
en klaarlichte dag vingers in zakken uitgerekt
voor het in goddelijke rafels
verstrikt geraakte kiezelsteentje

hoop maar dat ik thuiskom wil weten
dat ik thuiskom in de ochtend wanneer
de fluitketel het sein geeft dat er thee
aan staat te komen en dat moeder de vrouw
mij mijn broodtrommeltje mijn appel
in de handen duwt als teken
dat een nieuwe werkdag begonnen is

IJslands meisje

2009-06-05T06:29:00.017-06:00

Als zij door haar IJsland bladert
hoe bijzonder kan een leenland zijn
rust haar oog op bladzij twaalf

geultjes blaast ze in de sneeuw
kleine rimpels, witte vlokken
wolken legt ze naast zich neer

als de bergbeek op haar mooist is
de lucht zich langzaam voegt
naar de buiging van een zomernacht

haalt ze de kleuren uit het licht
en legt ze op haar buik te drogen

De Artifonie

2009-06-04T03:39:00.001-06:00

Wie herinnert zich de hond nog [pantoum]

2009-05-28T16:24:00.004-06:00

Er wordt wat afgezeverd en gezegd
nooit heb ik over schrijvers willen schrijven
‘de ouwe wijven!’ op een stip gelegd
liet bijlen slijpen om maar bij te blijven

nooit heb ik over schrijvers willen schrijven
ik las een hond uit Amsterdam; die gast
liet bijlen slijpen om maar bij te blijven
ik laat dit liever zeg aan wie het past

ik las een hond uit Amsterdam; die gast
hij liet gelijk zijn fratsen en zijn grollen
ik laat dit liever zeg aan wie het past
uit naam der poëzie hier koppen rollen

hij liet gelijk zijn fratsen en zijn grollen
‘de ouwe wijven!’ op een stip gelegd
uit naam der poëzie hier koppen rollen
er wordt wat afgezeverd en gezegd

===

Antwoordgedicht.

Zie ook: hier en hier.

Poëzieleesroute Amersfoort

2009-05-12T13:00:00.035-06:00

Foto's: Jaap Bloem

Vier keer per jaar vindt de “PoëzieLeesRouteAmersfoort” plaats,
in de maanden april-mei-augustus en september.

In de POEZIESTRAAT AMERSFOORT wordt gekozen voor díe poëzie, die het meer van lezen en (vooral) hérlezen moet hebben, naast poëzie met ook ‘(af)beeldende’ kwaliteiten, of de combinatie hiervan.

Redactie van de POEZIESTRAAT AMERSFOORT: Wil Fraikin en Joep Haeyen.

14-17 mei 2009: Lilian Caessens (Sittard), Erwin Vogelenzang (Den Haag), Floris Brown (Suid Afrika), Edith de Gilde (Den Haag), Trudy Verdaasdonk, Erik Lindner (Amsterdam), Eric van Loo (Utrecht)

Klik hier voor meer bijdragen van mij op englishdutchgermanpoetry.blogspot.com.

Rechtspraak

2009-03-21T04:49:00.018-06:00

Haar haren waren schouderlang
ik zal haar nimmer meer vergeten.
ik wil het anonieme weten
en horen van haar wrange gang.

het holle strijden maakt me bang.
haar mond vertelt van wanhoopskreten.
gewogen heeft ze, aangemeten:
de doos, de pijn, de boemerang.

mijn God toch, moest u zó eens leven
de maden slikken van de tijd.
u zijn die dingen om het even.

zij heeft van spuug een sprei geweven
van bordkarton een bomtapijt
infiltreert de overheid

Mooi man

2009-03-17T21:08:00.002-06:00

wat je zei
van drie turven
het ontbrekende woord

vraag ik me waarom
jij je gedicht uitschreef

terwijl ik
bij de zevende regel

mooi man
en ook nu
bij het zwaaien

Wapenrusting van een verloste pelgrim [FLARF]

2009-03-11T07:24:00.014-06:00

Ik vroeg hem: zeg waar is je reis naar toe?
ben je een pelgrim? pionier of pelgrim?
een late pelgrim op de melkweg?

een pelgrim op gevoel in dit huis van hoop
die doorgaans doolt door dode straten?
er is hier zelfs een rue saint jacques.

hij - afgelopen week heeft pelgrim henricus uit drachten
de leefgemeenschap beth tikwah versterkt -
liep naar mij toe en zei: de ziel

gaat te voet mooie witte pelgrim. met kallebas en staf.
om in de grote plas te hengelen op de grote karpers
die het meer bevolken. wie in eigen land wandelt

komt vaak nauwelijks iemand tegen. maar wel hoop ik
spoorzoekers naar het geluk een handje te helpen
door te vertellen hoe de weg een mens slijpt.

Honderdtwintig bollen

2009-03-02T16:30:00.039-07:00

Keerzijde

2009-02-19T05:40:00.019-07:00

Ik heb gelopen in verlaten streken
waar niemand ooit een treffend uitzicht had
op losse grond, er dwaalt een kronkelpad
omringd door bergen. Muggen. Bleke beken.

Angstvallig heb ik schimmen nagekeken
in wodanseiken en gevallen blad
op duivels lot. De houten stad -ik bad-
is naamloos voor de mensheid uitgeweken.

Geheimen liggen blootgelegd in dagen
waarin ik stom, benepen in mijn mond,
de munt proef, die ik op de platte pont
in uitgeput verzet heb meegedragen.

Toen ik de Elyzeese velden vond
werd mij voorgoed mijn vrijheid afgeslagen.

Amersfoirde [1259 - 2009]

2009-02-15T22:41:00.102-07:00

Van Haarlem

In het Duytchse dorpje Amersfoort
hangen de tuinen van Babylon.

Hoe allodiaal kan een leenland zijn
als de nacht begint
of eindigt in een Koppelpoort.

Waar garnizoenen voortgedreven
muurhuisden zit ik, eet
een patatje 'Kanon & Kogel'.

De ochtend zal me vinden
aan de rand van het oppidum
in deze stad met ballen.

Zeven honderd vijftig jaar.
De stoel heeft poten aan de grond.

Wind

2009-02-13T19:48:00.001-07:00

Ik ben de wind
ik wervel, ik waai
splijt wolken in de tijd
en schuif regenlagen
naar het land
in een alledaagse bui

ik reis als het wit, het zwart
het bont of blauw
geef ogen aan het water
kleur een gezonde boom
en betreur het afstompen
van een veel te jonge kroon

zoals kristallen licht kunnen breken
koel ik soms hemelschreiend af
morrel aan het land van de pinguïn
of verkies als tornado de boventoon
schrijf geschiedenis

onmacht is me niet vreemd
wanneer de kracht ontbreekt
trek ik het niet in alle ijver
dan peil ik ernst in eenvoud
tel de doden in elk gezicht

maar waar kinderen
onbevangen handen heffen
als willen zij mij strelen
in sluiers van Chantilly en Alençon
dan, pas dan
heb ik een gewoonte lief

en als ik liefheb
zal ik liefhebben
ik bepaal niet
ik ben slechts de wind
ik wervel
ik waai

voor eens en voor altijd: dag lief

2009-02-10T06:40:00.010-07:00

Henri Matisse

we sloegen paradijzen van de hand
en paradeerden rond de woeste baren
omdat wij nog maar pas gestorven waren
oprecht verdriet hield vele jaren stand

maar nu de doden in dit vreemde land
naargeestig wijzen en ontstemd gebaren,
opdat ook wij op tijd - mijn god - ervaren
hoe sterven gaat aan gene hemelkant

wij weten: dromen kwamen uit op dagen
waarin de stilte vanzelfsprekend scheen
en waar geen tijd of taal ons kon behagen
was altijd wel een bloem of edelsteen

Onthou - en stel gerust je lieve vragen
ik kan niet langer om ons afscheid heen

---

Klik hier voor de website van Dichtslamrap.
Dit gedicht staat in de bundel van 2009.

---

Halfstok

2009-02-08T09:25:00.009-07:00

Henri Matisse

ik ben een mens, achterlijk en idioot, vol
overtuiging. doodgaan valt wel mee.

sterven doe ik in de ochtend, wanneer de
rook is opgetrokken en ik broos nog kijken kan.

geef me je borst, komop, schurk aan
verteer mijn ogen, ik heb je voorgelogen.

maar, als je me begraven hebt in die
kuil onder de te platte wereld

daar waar het huis van je ma en pa nog
slechts een baksteen is

verbleek dan niet onder witte lakens
als ik te lief klink.

---

Zie ook: De Contrabas en klik hier voor de MP3-versie door Peter de Groot.

---

Tussen Maas en Rijn

2009-02-08T05:14:00.008-07:00

Stilstaan en zien
hoe het bloeden van de aarde
in elkaar beweegt

hier voor Romeinen uit
Eburonen
liggen schedels in hun element

waar helmgras in dit slagveld schiet
rijzen mossen in de heide
dwarrelen eigenwijze meisjes naar zuigend moeras

de Rode Beek waarop nu de honden schaatsen
is waakzaam dwalend droef
het water heeft inmiddels ruggengraat
en deelt het ijzer uit

---

Klik hier voor 'Tussen Maas en Rijn' op de Poëzie-Leestafel.

---

Geen ander ander mens

2009-02-08T02:36:00.006-07:00

Aan het eind van de straat
staat een boom
een boom met bloemen
roze bloesem
hij stond er nooit
nooit eerder
stond er aan het eind
van de straat een boom

er komt geen man om de hoek
geen kind
geen ander mens
geen ander ander mens
die het beeld beweegt
er komt geen man om de hoek
geen zuchtje kind
niet in deze straat

het is stil rondom de boom
die de tijd
aan bloesem gunt
roze bloemen draagt
er komt geen man om de hoek
die het beeld beweegt
geen kind
of enig ander mens

er staat een boom
hij was er nooit
nooit eerder was er een boom
in de tijd
aan het eind van de straat
geen man om de hoek
geen kind
geen ander mens
geen ander ander mens

---

Zie ook: hier en hier.

---

Een sloot rode doekjes

2009-02-08T02:18:00.005-07:00

Henri Matisse

Voor wie er zeker van is dat darmen tegen
het vallen van de avond liggen
steek je hand op, ik zal hakken.

Laten we rode doekjes aan je navel
binden, het is geen hobby maar samen
pruts ik graag.

Wil ik vensters verven in een onbestemde
kleur. Tegen de nacht trekken ooievaars
over land. Ik wil ze vangen in het licht.

Nee, ik maak geen woorden vuil. Praat enkel
tegen koffiedrab en avondeten ligt
gebakken in de maag. Onverdraagzaam.

---

Klik hier voor 'Een sloot rode doekjes' in Opspraak.

---

Voorbij de landerijen, de nevels en het gesticht

2009-01-29T10:20:00.005-07:00

I

ik ben niet méér dan het vergaan
van een halve eeuw aan mens
en wat ben jij mijn liefste

wat ben jij
behalve die vreemde mens
die niet méér is
dan wat witte botten voor het kraaien

een schild
niet meer dan een hollander
op bordpapier

een stem aan gort

II

zo mijn moeder mij baarde
begeerde
hou jij mij vast
voorbij de landerijen de nevel en het gesticht

ik heb je niet meer beloofd
dan je hebt ontvangen

hier in dit huis
heb ik enkels vastgebonden
broze handen gestoken in druipende zijde
ver van de stad
waarin ik een bakfiets en wat kranten had

ik verzorgde bloemen
alsof zij moesten herstellen van een zomergriep

III

wat we eerst zagen of roken
verdraagt ons niet meer

de dingen legen, álle dingen
zij vervuilen niets, versmaden niets

zij vervelen zichzelf

zo sterven wij
een eigen omstandigheid

Mon dieu

2009-01-28T19:32:00.005-07:00

De godgeklaagde
neemt de bijbel op
een déjà vu
wrijft hij zilver

"Erfstukken" prevelt hij

"mijn tête-à-tête
met de waarheid
is slechts
een kwestie van tijd
tussen alle stof in"

hij klopt
het muffe zweet
strijkt ezelsoren

"spijt deugt niet
ze komt altijd te laat"

de traptreden kraken
als onder het gewicht
van zonde

---

Klik hier voor 'Mon dieu' in Meander.

---

AJQ

2009-01-27T14:43:00.004-07:00

Het hoofd lijkt overvol en in gedachte
mijn mond schroeit schrijnend in een ak'lig beeld.
Een maand geleden heeft men mij gemaild
bericht - en ik was langer niet bij machte

iets zinnigers te doen dan levens tellen
die dood nu als lief in mijn ogen staan.
Ik weet niet veel - tja - maar ik weet voortaan
dat ik mij langer niet zal laten kwellen.

"Ik hou van jou" zijn woorden, niets dan woorden.
Je neemt ze op en legt ze af. Maar toen -
het was het ongezegde dat mij stoorde.

Daarom zeg ik bedeesd, nog voor het denken,
zeg ik, dat ik van jou gehouden heb
nog voor ik zoek naar iets, dat rijmt op niets.

Eindeloze zinnen

2009-01-26T05:42:00.011-07:00

We drukken de trage wijzers van de tijd
onze duimen doen pijn; wij wikkelen bloed

geen land aan de hand, we bedenken struif
doen aan duiven, klontje boter in een pan

met bomen hebben we niks, tot vandaag
we staan strakker, vaker stam en stram

we wijzen naar de wind en ja, we wachten
zij deint in takken, bij het spoor in vlakken

morgen, altijd morgen weten we meer
het wachten loont; ooit - zijn we groot

---

Klik hier voor de website van Poeziecircus.

'Eindeloze zinnen' haalde de finale van de vredesslamcompetitie.

---

Of dromen van Rome

2009-01-26T05:41:00.004-07:00

Zou ik mij aan meeuwen voeren
hangend aan zee -terwijl ik het uitzicht groet

om en om bladzijden slaan
in het boek van de ondergrondse meren

blijven in kapot water
drijven naar een god die niet bestaat

of zou ik dromen van Rome met kleine borsten
sloom aan je sleutelbos

omzien naar Latijnse heuvels
Romaneske zinnen spreken

en mij vervelen
als jij vannacht bij die ander slaapt

---

Klik hier voor 'Of dromen van Rome' op het podium van Op Ruwe Planken.

---

Waarom

2008-12-20T03:45:00.007-07:00

Elke dag die ik verder van huis
naar de dingen keek, verder week
van water en zand, waarin ik dieren
had gezocht en gevonden, ook al zeiden zij
mij zo veel niet meer en liep ik
op vreemde benen naar een stad
steeds heb ik het gevoel gehad
dat de zee in mijn kielzog meende
dat ik op vissen liep. Daarom.

---

Klik hier voor 'Waarom' op de Krakatauonline.wordpress website.

---

Waterdier

2008-12-19T17:21:00.007-07:00

Ik slik de klei en zeef het water
zwem vlinderslagen in de oceaan
en tel de meeuwen tot de dageraad

als ik later groot ben
stroop mijn huid dan van me af
meet me schubben, vinnen aan

tenslotte ben ik een waterdier
lig in gras, omhels de bomen,
maar zwem, zoals gezegd
de nachten door en tel in dromen

-naast de meeuwen soms ook mussen-

als ik later dood zal zijn
met schubben, vinnen, meeuwen, mussen
stampvoet de klei dan uit mijn ogen
en struin voor mij het water af

Zadkine's verwoeste stad

2008-12-19T16:22:00.015-07:00

Veilig aan de muur
hangt jouw delftsblauwe bord papa
Zadkine's 'Verwoeste Stad' in inkt
de vijf miljard
verzekerde bedragen van de R.V.S.
handgeschreven in 1969

hoe lang ik er niet naar keek
naar jou en het 'Jan Gat'
naar jouw 'Jan met de handjes'
ik naar woorden zocht
aan het noordelijk hoofd van de Leuvehaven
en veel later op Plein 1940

ze aan de oude man met bolhoed vroeg
de zwartgeklede vrouw met paraplu
aan de keffer die zonodig moest

maar ik zoek nog steeds papa
naar woorden voor jou
voor Rotterdam

---

Zie ook: Een afbeelding van het hart én het gedicht in Krakatau en klik hier voor de website van Gyz La Riviere. Het gedicht 'Zadkine's verwoeste stad' werd opgenomen in zijn boek: Jan Hart.

---

Jan Hart I Gyz La Rivière I 2008 I 72 pag’s I vorm: HuMobisten I Veenman Publishers I ISBN/EAN: 9789086901593

---

Het huis

2008-11-25T11:30:00.006-07:00

Het huis is leeg
het was niet
maar nu is het

alles dat ik
god
het moest verdwijnen
weg

maar
en nu
vraag ik me af

wat er blijft
voor wie na mij sterven zal

Nooit geen dertien meer

2008-11-25T04:50:00.002-07:00

Mijn papa

gaat dood gewoon
is het nog niet, gaat wel
vandaag of anders morgen toch

weet niet

mag afscheid nemen nu
heel even alleen
een hand

zijn gezicht
al zonder ogen

ik staar maar naar
mijn vingertoppen

wat wil ik

wil een stukje met hem mee
totdat ik niet verder mag

en hij mijn hand loslaat
dan moet ik wel

Stijf gelijnd

2008-11-24T14:58:00.004-07:00

Ik kotste kaviaar
over het krijtstreepje,

hoe je spijkerbroek jeugdig strak
het god vergeten 'Child in time'
drie gekreukte stukjes papier
mijn armen te kort
voor drie kinderhartjes

-maar Levi's paste weer-

en je zoontje
op de rand van zijn bed

hoe hij dacht
over je stijve lijf
en vroeg
bestaat papa nu nog wel

en dat hij
gekruld
insliep

---

Klik hier voor 'Stijf gelijnd' in Meander.

---

Gevallen

2008-11-24T14:55:00.001-07:00

Het elfde jaar. (15 juli 1955)

~~~~

Wat wil je nu
wil je dat ik zeg
hoe dood je naar me kijkt
niet van mijn zijde wijkt
ik elke nacht
jouw lippen voel
je tong

weet
dat je kijkt
als ik van mezelf hou
speels als ik ben

hoe je dagelijks
kan zien dat ik ouder word
ik avond in, avond uit
woorden schrijf
kromme woorden
verduvelde
er naam aan geef

wat wil je dat ik doe
er rest me de herinnering
je as verwaaid door de noordenwind
meegesleurd in gure tijd
de oude tijd over alle grond
elke grond
duitse grond
onder de grond
jij en ik

hoe er nu de paardenbloemen bloeien
die krengen groeien ook overal
normaal

verdomme normaal
één dag die ik buigen wil

Zo is ze

2008-11-24T11:58:00.004-07:00

Er ligt een lijk
het lijkt op mij
het ligt er lief
en oud
verlaten bij

haar rimpels
van weet ik nog
van toen en vaak
en vaker nog
in zinnen als ik hou van jou

haar witte haar
breekbaar in de punten
hoe het lijkt
op een liedje
dat ik nog verzinnen zal

het nooit geschreven vers
dat vergeefs
in het wikken ligt
het wegen
achter ogen die
niet wijzer werden

Pour toi Orlando

2008-11-24T09:58:00.007-07:00

Naast me slaapt het missen
van doordeweekse dagen
wil ik dichter bij hem liggen
het denken weren
dat als een jakhals
in me sluipt

vrees ik dit verglijden
dit liefhebben
omdat het vager worden
van herinneringen
verdwijnt

keer uit man en macht
van hoe ik vergeten dacht
en til ogen naar zijn mond
vlak voor ik dieper nog
in hem kruip
en heradem

Inleiding

2008-11-24T09:55:00.007-07:00

I

Tussen de bergdennen lagen Russen
in de geur van kolendamp. Sommigen
waren dood, anderen dagloners in uniform.

We volgden het melkspoor, waadden langs
heuvels, verborgen het nageslacht in grotten
op sneeuwzekere dagen.

Het deed er niet toe dat bomen licht
buitensloten. Het deed er niet toe dat bij
de gratie van wind regen van handen sloeg.

De gedrevenen strompelden voor de wanhoop
uit, sloegen de bijl op poolhoogte. Zaagden
naaldbomen. Stierven. Vingen vis.

Waar we woonden, zouden we wonen en we
wisten het. Hier driften kleuren naar de hel.
Vermomd.

II

We sliepen op sprokkelhout, uitwerpselen,
lieten sommige lijken aan de wolven.
Deelden de lompen. Vlees.

We legden bevroren ledematen tegen
het noorderlicht, kleefden
het ganse volk aan ijsgrijze borsten.

Het deed er niet toe, dat we als op een
op hol geslagen sneeuwbal zuidwaarts
dreven, om voedsel vochten, de eer.

De wijzen wisten wel beter. Beschaving
lag in het mogelijk smelten
van de verijsde aarde. De daden van de zon.

Toen ze eindelijk opdook boven de schotsen
zagen we het duister knikken.

III

Niets hield verband. Toen sneeuw
van de bosbodem smolt telden we de oneven jaren.
Knepen handen fijn in ijsberenbont.

De opstandigen onder ons joegen hitsige kemphanen
de nog lege baltsplaatsen op. Rouwenden
krasten rendieren in een rots. Een jong in de buik.

Beurtelings kookten we de van vlees ontdane
beenderen. Verdreven de tering uit soep
en vielen van herhaling in herhaling in herhaling.

Dat God vanaf een rotsblok op ons neerkeek, dat hij
aan handen en voeten gebonden wist
dat wij waren uitgestorven? Het deed er niet toe.

---

Klik hier voor 'Inleiding' op de Poëzie-Leestafel.

--

Het rode stro meneer

2008-11-24T07:35:00.007-07:00

De kalveren moeten geboren.
Koud geworden vlees en vliezen.
We vrezen het niet bewegen meneer.
De moeders zeulen onervarenheid.

Het is niet anders. Ik bid meneer.
De dood uit stallen. Het vlees meneer.
Dit bloeden musiceert de stille tijd.
Met alle respect meneer. Het is vergeven van.

Simpel zat in perspectief

2008-11-24T07:18:00.008-07:00

Als de knopen van je jas
zwart als ze zijn
bungelen
omdat fabrieksgaren
nu eenmaal als fabrieksgaren
het zaakje bij elkaar houdt

we van spiegel naar spiegel
naar spiegel naar de kassa
treuzelen alwaar de jas
geprezen en afgerekend wordt

en diezelfde knopen
zwart als ze zijn
tegen de tijd dat we thuis zijn
ook in jouw ogen bungelen
zeg het me dan we draaien om

Krasse taal

2008-11-24T07:17:00.011-07:00

Toen er van mijn aanvankelijk idee
niets overbleef behalve dan eczeem
twee wallen en een drol
(de hond vergeten uit te laten)

het blocnote vol met krasse taal
en ik een prop en een prop
één (gooi!) twee (wéér een gooi!)
drie keer naast de prullenbak mikte
schreef ik in geen jaren meer.

Dat is niet waar (natuurlijk).
Het is de wens van deze dag.
Zo bazelen wij vrouwen (ja, ja)

Ik wilde een mannengedicht.
Stoer en kritisch en rationeel en bleu.
Die laatste bleef hangen
daarom valt er nu te lezen:
(Bla)(duh)(Bla)

Zo zie je maar weer.
Ik schrijf.

The Lowland pipers

2008-11-24T07:05:00.002-07:00

Dit is van mij zei je, het verandert niet ook niet als de grond mijn lijf mijn herinnering begraaft - vertel me nog eens over je vrolijke dans met de takken de muziek die in de wind de bladeren droeg - hoe je door de straten van Edinburgh ons feest vierde -The call of the drums and pipers- alsof bontgekleurde vogels hun meest muzikale liederen floten - hoe je destijds vroegdaar aan het water of de pelikaan de legende waardig werkelijk bloed uit haar borst liet vloeien voor haar pasgeboren jong

Dat, dat was van mij is van mij en hoe je me nu verliest - beetje bij beetje het schreien zo intens - we over en in elkaar zonder aarzelen ja zeggen hartgrondig ja in het beeld van Christus - dat je me los zal laten overgeeft al wil je niet - jij verandert niet in mij - hoor je me - niet alle jaren - alle jaren niet

Je blijft het ruiken

2008-11-24T06:56:00.007-07:00

de man murmelt iets over pekinees,
over nacht en dat de vrouw de pot op kon.
de vrieskou dwaalde in haar kruis.

verval op het station. het heeft eelt
aan handen, de pest aan wallen. kijkt naar
buiken borsten billen bielzen. piercings.

meer zit er niet in. tijd lijkt op de jaren
veertig van de twintigste eeuw.
wegens gebrek aan trein. ik zwijg.

---

Klik hier voor 'Je blijft het ruiken' op de krakatauonline.wordpress website.

---

Maanlanding

2008-11-24T06:15:00.014-07:00

Ik lig in bed met mijn kleren aan omdat het koud is.
De weerman heeft het weer verkeerd voorspeld.
Ik lig in een dorp aan de Maas, net buiten de bocht.
In een huis met een kruis en beton in de grond.

Ik lig in bed met mijn kleren aan omdat het koud is.
Ik zie de maan. De maan ziet mij. Ik waan mij maan.
Ik weet niet veel maar ik weet voortaan; ik draai
het dorp uit, de maas uit, het huis uit, het kruis.

Wat gezegd of niet gezegd is en opgespaard bleef
slaapt. Ik maan mijn adem en tel een schaap.
Ik droom van beton en grond, net buiten de bocht.
Ik ga terug de Maas in, het dorp. Ik kleed mij aan.

Vergeten van Amsterdam

2008-11-24T06:03:00.006-07:00

Ik wil jou schrijven
jou zijn hoor je mij
woorden van de gladde weg
naar alleszins vergeten grond

waar is toch waar is nog
het hunkerende hand in hand
de schreeuw naar het mooi
samen aan die vergeten sloterplas

zeker, we dwaalden door niemandsland
verwaaiden er honderd dromen
lach zei je zeven keren
het nat nog op je versteende wang

seconden lezen en vergeten passen
en ooit lopend door de eenzame stad
zal ik aan de rand van je duin
dwergen zien liggen in het gras

===